Μπορεί να έχουμε ενηλικιωθεί, να έχουμε φύγει από το πατρικό σπίτι και να παίρνουμε καθημερινά σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή μας. Παρ’ όλα αυτά, μια παρατήρηση της μητέρας μας, μια διαφωνία ή η αίσθηση ότι δεν εγκρίνει κάποια επιλογή μας μπορεί να προκαλέσει αμφιβολία, ενοχή ή την ανάγκη να εξηγήσουμε και να δικαιολογήσουμε την απόφασή μας.
Η δυσκολία γίνεται εντονότερη όταν αισθανόμαστε ότι, για να προστατεύσουμε τη σχέση, πρέπει να παραμερίζουμε τις δικές μας ανάγκες. Τότε η θέσπιση ορίων μπορεί να μοιάζει με απόρριψη ή αχαριστία, ακόμη και όταν αποτελεί ένα φυσικό και απαραίτητο μέρος της ενήλικης ζωής.
Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε τη σύνδεση με τη μητέρα μας χωρίς να χάνουμε τη δική μας θέση; Και πώς η ανάγκη για μητρική αποδοχή μπορεί να επηρεάζει την αυτοεκτίμηση, τις επιλογές και τις υπόλοιπες σχέσεις μας;
Στο άρθρο μου στο Psychology.gr γράφω για την ενοχή, τα όρια, την εσωτερικευμένη κριτική και τη σταδιακή μετάβαση από την ανάγκη για έγκριση προς μια πιο αυτόνομη σχέση.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ:
Η σχέση με τη μητέρα μας στην ενήλικη ζωή: ενοχή, όρια, αυτοεκτίμηση και η ανάγκη για αποδοχή
